Zgromadzenie  Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej to Zgromadzenie zakonne, habitowe, o zewnętrznej działalności apostolskiej i dobroczynnej, o ślubach publicznych na prawie papieskim założone w Wielkopolsce 3 maja 1850 r.

Autonomię Służebniczki starowiejskie uzyskały w roku 1866.

Zatwierdzenie Zgromadzenia  przez  Stolicę Apostolską miało miejsce 9 grudnia 1930 r.

Rodzina zakonna sióstr Służebniczek starowiejskich posiada sześć prowincji w tym:

cztery w Polsce i dwie zagraniczne, a także wspólnoty zakonne w Europie Zachodniej i Wschodniej.

 

Założyciel:

bł. Edmund Bojanowski

 

Duchowość:

miłość i prostota, duchowy Testament zostawiony przez Założyciela.

 

Miejsce formacji:

Dom Generalny w Starej Wsi. adres:

DOM GENERALNY

Stara Wieś 460

36-200 Brzozów,

tel. (0-13) 434 14 76,

fax 434 15 10

e-mail: general.house@interia.pl

 

Hasło Zgromadzenia:

„Przez Maryję do Jezusa”

 

Charyzmat:

realizowanie na co dzień ewangelicznego przykazania miłości Boga oraz miłości bliźniego, przejawiające się w naśladowaniu Maryi, Służebnicy Pańskiej oraz posłudze wobec potrzebujących, zwłaszcza dzieci, ubogich i chorych.

Posługę tę służebniczki starowiejskie realizują przede wszystkim w przedszkolach, zwanych „ochronkami”; w katechizacji, organizacji dni skupień dla dziewcząt, uczestnictwie w oazach, pielgrzymkach i obozach. Siostry starają się wskazywać podstawy chrześcijańskiego życia, wspierając religijne działanie rodziców. Prowadzą też domy dziecka, ośrodki wychowawcze, domy pomocy społecznej; pracują jako pielęgniarki, organistki, zakrystianki  oraz wykonują inne posługi na miarę potrzeb Kościoła. Siłę do pełnienia uczynków miłosierdzia, Służebniczki czerpią z codziennej Eucharystii, życia modlitwy i wspólnoty.

 

POCZĄTKI ZGROMADZENIA

Już za życia założyciela, bł. Edmunda Bojanowskiego siostry służebniczki, nazwane potocznie „starowiejskimi” (od miejscowości Stara Wieś), podjęły pracę na terenach leżących poza granicami poszczególnych zaborów.

Najwcześniej, bo 31.XI.1861 r. została założona pierwsza ochronka w Galicji – we wsi Podzwierzyniec koło Łańcuta. Wkrótce po otwarciu placówki, zaczęły zgłaszać się kandydatki do życia zakonnego w nowym zgromadzeniu. Dlatego 12.IX.1862 roku także w Galicji został otwarty nowicjat. Dnia 2.X.1863 roku przeniesiono nowicjat z Podzwierzyńca, do Starej Wsi koło Brzozowa, w diecezji przemyskiej. Rozwój zgromadzenia został zakłócony przez działania władz zaborczych. 

Dnia 14.IX.1866 r. domy położone na terenie Galicji (w diecezji przemyskiej i archidiecezji lwowskiej) otrzymały tymczasowe prawo utrzymania istniejących placówek: w Starej Wsi, Łańcucie, Biłce Szlacheckiej i Żużelu. Jednak jego ceną było formalne zerwanie jedności z siostrami w Wielkopolsce. W tej sytuacji bł. Edmund Bojanowski swą troskę skierował na utrzymanie duchowej jedności, czego wyrazem stała się jego korespondencja prowadzona z przełożoną w Starej Wsi s. Leoną Jankiewicz i innymi siostrami. 

W 1904 roku Ojciec Święty Pius X wydał dla zgromadzenia dekret pochwalny, w 1930 roku Pius XI zatwierdził je, a w 1940 r. Pius XII ostatecznie zatwierdził także jego Konstytucje.

 

II WOJNA ŚWIATOWA

W czasie II wojny światowej, pomimo licznych trudności i represji spowodowanych polityką okupanta: osadzenia sióstr w obozach koncentracyjnym (4 w Oświęcimiu) oraz zamykania domów zakonnych w części wcielonej do Rzeszy, jeżeli było to możliwe, służebniczki nie przerwały swojej pracy. Podobnie jak w latach I wojny, siostry rozszerzyły zakres prac, zwłaszcza na polu charytatywnym: niosły pomoc chorym, ubogim, więźniom, uchodźcom, Izraelitom.

Prowadziły punkty dożywiania, z narażeniem życia jako nauczycielki prowadziły w szkołach tajne nauczanie. Pracowały wśród rannych żołnierzy w szpitalach polowych i na liniach frontu. Same także dzieliły los uciekinierów, wysiedlonych i repatriantów. We wspomnianym okresie zgromadzenie poniosło znaczne straty.

 

LATA POWOJENNE

W pierwszych latach powojennych zgromadzenie reaktywowało wiele zlikwidowanych przez okupanta placówek i zakładało nowe. Po repatriacji ze Wschodu siostry podjęły pracę także na Śląsku, Ziemi Lubuskiej i Pomorzu Zachodnim. Wkrótce jednak „Władza Ludowa” zakwestionowała obecność osób zakonnych w instytucjach państwowych.

Najpierw, bo od 1949 r. siostry były usuwane ze szkół, państwowych przedszkoli i mieszkań na terenie szpitali. Nieco później, bo w latach 1961 - 1963 odebrano zgromadzeniu domy dziecka oraz przedszkola, pozostawiając jedynie domy opieki dla osób w podeszłym wieku, zakłady dla dzieci specjalnej troski i dom dziecka fundacji Ojca Św. Piusa XI w Chotomowie. Ze 174 ochronek istniejących w 1947 roku, udało się przez cały okres PRL ocalić zaledwie 20, które funkcjonowały pod nazwą „przechowalni dzieci” lub „punktów katechetycznych”. W latach reżimu komunistycznego zgromadzenie doświadczyło także różnych szykan ze strony struktur administracji państwowej.

Po usunięciu nauki religii ze szkół, szczególne znaczenie miał udział sióstr w katechizacji prowadzonej w przykościelnych punktach. Siostry organizowały także rekolekcje, dni skupienia oraz różne formy „wakacji z Bogiem” dla dzieci i młodzieży.

Przemiany, jakie dokonały się w Polsce po 1980 roku, a szczególnie po 1989, umożliwiły siostrom służebniczkom ponowne objęcie opieką dzieci w przedszkolach i własnych ochronkach, a miejscem pracy sióstr katechetek ponownie stały się szkoły i państwowe przedszkola. Znów zostały zatrudnione w szpitalach.

Podczas pobytu w Polsce w 1999 roku Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował założyciela służebniczek Edmunda Bojanowskiego oraz - w gronie 108 Męczenników II wojny światowej - służebniczkę starowiejską s. Katarzynę Celestynę Faron (1913 – 1944), która poniosła śmierć męczeńską w Auschwitz.

 

Aktualnie trwają kolejne procesy beatyfikacyjne sług Bożych:

s. Leonii Marii Nastał (1903–1940)

oraz sióstr, włączonych w proces II grupy Męczenników II wojny światowej

s. Franciszki Romualdy Grzanki (ur. 1901 – +1941 w Nonnenlager Schmückert)

i s. Joanny Hiacynty Luli (ur. 1915 – +1943 w Auschwitz).

 

Obecnie siostry pracują w Polsce

prowincje: przemyska, krakowska, tarnowska i łódzka;

za granicą: na Ukrainie,  w Mołdawii,  w Rosji [Moskwa i Syberia]; 

w Europie Zachodniej, w USA, na Jamajce, na Filipinach

oraz na placówkach misyjnych w Afryce:

w Zambii, w RPA, w Malawi i w Tanzanii).

 

więcej informacji:

 

www.sluzebniczkiNMP.pl

 

www.sluzebniczkitarnow.pl

Kilka słów o Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek NMP NP...

dpsbrzesko.pl

O nas

50

 szczęśliwych Mieszkańców 

7

Sióstr

45

Pracowników

3

grupy

O nas

Dom Pomocy Społecznej w Brzesku prowadzony jest przez Siostry Służebniczki NMP NP. Naszym zadaniem jest zapewnienie całodobowej opieki dla 50 osób – Dzieci i Młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie. W Placówce przebywają osoby w różnym wieku. Podopieczni są podzieleni na trzy grupy rozwojowe. W większości wymagają oni całkowitej pomocy we wszystkich czynnościach życia codziennego.

Każdego dnia, personel świecki jak i również Siostry, starają się urozmaicać czas wychowankom poprzez wspólne zabawy, świętowanie urodzin, imienin, organizowanie wycieczek, wyjść do kina itp. Dla Podopiecznych Domu Pomocy Społecznej jest to chwila zapomnienia o własnym cierpieniu, o swojej odmienności. Osoby sprawujące bezpośrednią opiekę nad mieszkańcami mają poczucie konieczności stworzenia im ciepła rodzinnego, domowej atmosfery, której tak naprawdę większość w ogóle nie zaznała.

Nasi podopieczni pomimo swoich niepełnosprawności, nie rzadko cierpienia, potrafią cieszyć się z najmniejszych rzeczy, na ich twarzach pojawia się uśmiech za najmniejsze czułe gesty. Oni nie czekają na lepsze jutro. Oni czerpią radość z każdej chwili.

Nasz Dom to:

Całodobowa opieka.

 

Codzienna dawka szczerego uśmiechu.

 

Radości i smutki przeżywane razem.

 

Droga do świętości.

 

Spotkanie, przygoda, przyjaźń...

Nasze Życie

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.

dpsbrzesko.pl